เหล็กที่ใช้ในงานประติมากรรมมีหลายชนิด โดยแต่ละชนิดมีคุณสมบัติแตกต่างกันตามองค์ประกอบทางเคมีและลักษณะการผลิต ชนิดแรกคือ “เหล็กกล้าคาร์บอน” หรือ Carbon Steel ซึ่งเป็นเหล็กที่นิยมใช้มากที่สุด มีความแข็งแรงสูง ราคาย่อมเยา และสามารถเชื่อมต่อหรือขึ้นรูปได้ง่าย เหมาะสำหรับงานโครงสร้างและประติมากรรมสมัยใหม่ อย่างไรก็ตาม เหล็กชนิดนี้มีโอกาสเกิดสนิมได้ง่ายหากไม่ได้รับการป้องกันอย่างเหมาะสม

อีกชนิดหนึ่งคือ “เหล็กหล่อ” หรือ Cast Iron ซึ่งมีส่วนผสมของคาร์บอนในปริมาณสูง ทำให้มีความแข็งมาก แต่ค่อนข้างเปราะ เหมาะสำหรับงานหล่อขึ้นรูปที่มีรายละเอียดซับซ้อน เช่น รูปปั้นตกแต่งหรือชิ้นส่วนประดับสถาปัตยกรรม จุดเด่นของเหล็กหล่อคือสามารถสร้างลวดลายละเอียดได้ดี แต่ข้อจำกัดคือไม่เหมาะกับงานที่ต้องรับแรงกระแทกมาก

เหล็กอีกชนิดที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และศิลปะคือ “Wrought Iron” หรือเหล็กเหนียว ซึ่งเป็นเหล็กที่มีปริมาณคาร์บอนตํ่ามาก ทำให้มีความเหนียวและสามารถตีขึ้นรูปได้ง่าย ในอดีต Wrought Iron ถูกใช้ในการทำรั้ว ประตู โคมไฟ และงานตกแต่งสถาปัตยกรรมอย่างแพร่หลาย รวมถึงถูกนำมาสร้างงานประติมากรรมที่ต้องการลวดลายอ่อนช้อยและงานดัดโค้งที่ละเอียดงดงาม

จุดเด่นของ Wrought Iron คือมีเส้นใยของตะกรันแทรกอยู่ภายในเนื้อเหล็ก ทำให้มีความทนทานต่อการแตกร้าวและมีพื้นผิวที่เป็นเอกลักษณ์ เหล็กชนิดนี้สามารถนำมาตี ดัด และเชื่อมด้วยความร้อนได้ดี จึงเหมาะกับงานศิลปะที่ต้องอาศัยฝีมือช่างสูง ลวดลายที่เกิดจากการดัดเหล็กเหนียวมักให้ความรู้สึกคลาสสิก หรูหรา และมีเสน่ห์แบบงานหัตถศิลป์ แม้ปัจจุบัน Wrought Iron แท้จะหายากขึ้น เนื่องจากกระบวนการผลิตแบบดั้งเดิมลดลง แต่ก็ยังเป็นวัสดุที่มีคุณค่าในวงการศิลปะและงานออกแบบ

อย่างไรก็ตาม ปัญหาสำคัญของเหล็กในงานประติมากรรมคือ “สนิม” ซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาระหว่างเหล็ก ออกซิเจน และความชื้น เมื่อเกิดสนิมแล้วจะทำให้พื้นผิวเสียหาย สีเปลี่ยน และอาจส่งผลต่อโครงสร้างในระยะยาว โดยเฉพาะประติมากรรมกลางแจ้งที่ต้องเผชิญแดด ฝน และสภาพอากาศตลอดเวลา ดังนั้น การป้องกันสนิมจึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง